Co do planowania, to kiedyś myślałem podobnie, że prawdziwa podróż powinna być spontaniczna. Usłyszysz, że gdzieś niedaleko się coś dzieje, ktoś zaprasza do siebie w gości, to wtedy nie zastanawiasz się długo i ruszasz gdzie popadnie. Jak w reklamie Nike — Just do it!

Po jakimś czasie dotarło jednak do mnie, że ta romantyczna wizja podróży nijak ma się do rzeczywistości. Nic w tym sensie nie zastąpi dobrego wywiadu: gdzie jechać, ile czasu warto przeznaczyć na miejscu, co się chce zobaczyć, z kim spotkać itd. Bez tego można zmarnować połowę czasu na zbieranie tych informacji po drodze, odwiedziny przereklamowanych miejsc i stanie w kolejkach po bilety, których już nie ma. Poza tym planowanie pozwala zaoszczędzić kupę kasy. Wie ten, kto próbował dostać jakiś wolny pokój w weekend w centrum jakiegoś większego chińskiego miasta.

Dobry plan to nie klatka. Dobry plan jest elastyczny i można go zmienić w trakcie podróży.

Co do Theroux, to albo miał na myśli bezrefleksyne odhaczanie kolejnych odwiedzonych miejsc albo jest niespełnionym romantykiem i hipokrytą, bo przecież połowa jego książek to referencje do dzieł innych autorów, które traktują o odwiedzanych przez niego miejscach. Generalnie nie jestem fanem Theroux i skłaniałbym się ku drugiej tezie ;)

,,To fatalne, dowiedzieć się zbyt wiele: znudzenie przychodzi równie szybko na podróżnika, która zna swoją drogę, jaki i na pisarza nazbyt pewnego rozwiązania swych intryg”.

Mój ostatni miesiąc w Tajlandii i Hong Kongu wyniósł mnie ok 20 000 zł…

Pozdrawiam,
Damian